‘Wij zijn geen corona-wappies’

Lidwien Jansen_TELEGRAAF_interview_jan_2021

Lidwien Jansen kwam vanuit Roermond naar het Museumplein in Amsterdam om te demonstreren. „Omdat de tegenmacht dood is.”

Ze willen kritiek kunnen uiten op het coronabeleid, ook in het openbaar. Maar bij demonstraties worden ze verdreven en sinds de avondklokrellen lijkt er voor lastige vragen weinig geduld meer. En toch: „Ik blijf demonstreren.”

Nee, ze zijn geen ’wappies’ en ze zijn niet uit op rellen, ze erkennen dat corona dodelijk kan zijn en een enkeling van hen is voorstander van vaccinatie. „Maar wat er nu gebeurt, is volkomen disproportioneel”, zegt Joleyn Tange (25). De docente geschiedenis uit Middelburg was er bij, met haar zus en broer, toen de ME recent op het Museumplein in Amsterdam een anti-regeringsdemonstratie opbrak.

Wat deden ze daar? „Demonstreren, omdat de coronamaatregelen enorm vrijheidsbeperkend zijn en wetenschappelijk slecht onderbouwd”, legt Joleyn uit. „Mijn leerlingen zitten geïsoleerd thuis, ze lopen achterstanden op en raken gedeprimeerd. En dat in een periode, die zo belangrijk is voor hun sociale en emotionele vorming.” Ontkent zij de gevaren van het virus? „Nee, natuurlijk is dit virus voor kwetsbaren heel gevaarlijk, maar de gemiddelde leeftijd van een coronadode is, met alle respect, rond de 80. Hoezeer ik het ook betreur voor deze mensen en hun nabestaanden, ik zie ook het leed dat heerst onder een veel grotere groep. Wat als jij kind bent uit een groot gezin, op een flatje in een achterstandswijk? Dan word je toch gek?”

Adriënne Kerkhof (55) – die niet met haar echte naam in de krant wil – ziet haar drie pubers thuis ’steeds passiever worden’. „Hun school is bijna vijf maanden dicht geweest. Ze missen hun vrienden en het sporten. Ik vind dat er voor die jongeren veel te weinig aandacht is.” Kerkhof besloot, zonder dit aan iemand te vertellen, op het Museumplein te gaan demonstreren. Dat was best spannend. „Ik had nog nooit aan een demonstratie deelgenomen.” Ze stond daar ’niet alleen voor mijn kinderen’, zegt ze.

Eenzijdig
„De regering stuurt veel te eenzijdig op het aantal besmettingen. Intussen zie ik een maatschappij afgebroken worden, financieel en mentaal. Ik ben econoom en zie geen rationele, op cijfers gebaseerde afwegingen die deze lockdown rechtvaardigen. Bovendien: waar zijn de nood-ic’s? Waarom staan we achteraan met entingen? Waarom horen we niets over antivirale medicijnen, die ook volgens de WHO werken?”

Dat laatste vraagt ook publicist Jan Gajentaan (61) zich af. Gajentaan, die niet demonstreert maar de regering wel kritisch volgt, beet zich vast in de vroegtijdige behandeling van Covid-19 met antivirale middelen. Hij is onder de indruk van de resultaten die microbioloog Didier Raoult uit Marseille kon overleggen.

„Maar Raoult, een gerenommeerd wetenschapper die leiding geeft aan een prestigieus wetenschapscentrum, wordt weggezet als een charlatan. Hugo de Jonge had het zelfs over ’kwakzalverij’. Dan denk ik: zo’n Raoult, die al decennia niks anders doet dan dit soort infectieziektes bestuderen, heeft er vast wel meer verstand van dan de minister, die is opgeleid als onderwijzer, of ic-artsen als Gommers en Kuipers – wat toch vooral beddenplanners zijn. De vooringenomenheid waarmee onze experts reageren op alternatieve behandelmethodes verbaast mij. Op dezelfde manier werd omgegaan met het verhaal over ventilatie van Maurice de Hond, dat achteraf heel waardevol blijkt te zijn.”

Tegen die ’tunnelvisie’, die volgens hen bezit heeft genomen van politiek, experts en media, verzetten ook Lidwien Jansen (58) en haar man Maarten (56) zich. Het paar reisde vanuit Roermond naar het Museumplein om er hun ongenoegen kenbaar te maken. „Omdat in Nederland de tegenmacht, die elke democratie nodig heeft, dood is”, vindt Lidwien Jansen. Kritische geluiden komen niet meer aan bod, waardoor onder burgers het wantrouwen jegens overheid en media toeneemt, zegt de copywriter. „Wat we zien is die innige band tussen politiek en pers: één kolkende massa van angstverhalen wordt dagelijks over ons uitgestort. En niemand geeft antwoord op de vraag waarom een land op slot moet voor een virus met een overlevingskans van 99%. Doodgaan als je 80 bent, is kennelijk erger dan failliet gaan als je een gezin hebt en gedurende decennia een bedrijf hebt opgebouwd.”

Brave burger
’Begrijp me goed’, zegt Lidwien Jansen, ze moet niets hebben van de relschoppers, die de demonstraties kapen en sinds de invoering van de avondklok de straten onveilig maken. „Ik was lid van de PvdA. Ik ben een brave burger, die altijd hard heeft gewerkt en nog hard werkt. Maar door de maatregelen van het kabinet wordt het mkb grotendeels weggevaagd. Slechts een derde van de boekhandels overleeft. Daar maak ik mij heel boos over. De winkelstraten komen, vrees ik, nooit terug.”

Hoe rechtvaardigen zij deelname aan verboden demonstraties? Lidwien Jansen: „Mensen mogen bij elkaar komen op een plein. Zei nota bene burgemeester Halsema niet toen die Black Lives Matter-demo plaatsvond dat demonstreren een grondrecht is en een vergunning niet nodig?” Joleyn Tange valt haar bij: „Voor het verdedigen van de rechten en de vrijheden die wij als burgers genieten, zou ik – vreedzaam – heel ver gaan. Die grondrechten beschermen ons tegen de overheid. Als een overheid haar burgers thuis opsluit en nota bene opzadelt met een avondklok, mag je daartegen protesteren, vind ik. Want gaat dit nog wel over gezondheidszorg?” Adriënne Kerkhof weet het soms niet meer: „Demonstreren is kennelijk ook niet de weg, gezien hoe dit uit de hand is gelopen. Maar hoe dan? Wie komt er dan op voor de jonge generaties of voor de ouderen die helemaal niet willen dat hun kinderen en kleinkinderen stoppen met leven, en voor de ondernemers?”

Zorgen
Hun zorgen worden door Nederlanders van allerlei pluimage gedeeld, vertellen ze. Joleyn Tange: „Ik heb niet eerder zo’n gemengd gezelschap gezien als bij de demonstratie in Amsterdam. Complete gezinnen, bakfietsmoeders, jongeren, hippies, stelletjes van een jaar of 30, 40. De jongens in trainingsbroeken met petjes, hoodies en mondkapjes op waren behoorlijk in de minderheid.” Lidwien Jansen: „Mensen uit de ouderenzorg, een schoonheidsspecialiste, een man uit de it, een strafrechtadvocaat, verpleegkundige, een fotomodel en een ondernemer met drie inmiddels gesloten horecazaken: ik heb ze allemaal gesproken en allemaal pikken ze het niet meer. De mensen worden alleen maar bozer.”

Deel dit bericht

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *