Je aanbod plemp je op de deurmat als een pak melk bij de kassa.

Ik kon godzijdank uitslapen. Elke zaterdag zat ik van 11-2 achter de kassa bij AH. |
De hele dag? Geen denken aan.
Het was de tijd dat er nog geen scan was. 
Op het artikel moest je het witte stickertje vinden met het prijsje en dat dan intoetsen op de kassa.
Mijn geld kreeg ik uitbetaald in een halftransparant knisperig zakje. 
Het is maar 40 jaar geleden hoor. 
Het was dodelijk saai.

Soms kwam er een jongen in de rij staan die een oogje op mij had. Dan werd het even spannend. 
Ik zag ze staan en dacht meestal ‘oh nee’. 
Zo’n schichtige puisterige jongen. 
Met één pot bruine bonen ofzo en een halfje wit. 

En ik dan in dat blauwe schortje.
Schaamte is een groot ding als je 16 bent. 

Op een avond ging de telefoon. De tijd dat er nog maar één telefoon in het hele huis was. 
En er een verjaardagsfeestje bij ons thuis was. 
“Met Ronald.” 
“Met wie?”
“Met Ronald, ik werk met je bij Albert Heijn. Ik vul vakken.”
“Oh.” 
“Uhm, ik vind je leuk en ik wilde vragen of je een keer met mij uit wil?”

Het werd muisstil in de kamer. 
Mijn ooms en tantes, ze hadden door dat er iets was. 
Ronald was kort en bondig. Ik was nog korter. 
Ik geneer mij nu nog voor wat ik zei. 
“Geen interesse.”
En hing op. 

Ik wou dat ik het goed kon maken met Ronald, zeker nu ik een puberzoon heb. 

Als Pieter nu gebeld had.

Pieter had de leiding over de vakkenvullers en soms ook over de supermarkt.

Hij was lang. Hij was blond. Hij was ouder. Hij was Rutger Hauer. 
Ik keek veel naar Pieter. Andere meisjes ook. 

Op een dag, ik zat net uitgeslapen achter de kassa. 
Het regende pijpenstelen en ik verveelde mij te pletter. Pieter kwam op mij af.  
“Lidwien mag ik jou straks wat vragen?”
Wauw… Pieter wil mij wat vragen! Dat is beter dan Ronald. 
Hij wil met mij uit! 

De pakken yoghurt en melk smeet ik gedachteloos op de band.
‘Pieter Pieter Pieter!’ 
Eindelijk was het 2 uur.

Pieter nam mij opzij. Gewoon in het gangpad, tussen de pakken chips en cola.
Hij gooide zijn hand over mijn schouder. 
De man begreep hoe je meisjes moest verleiden.
“Lidwien, zou jij misschien Carola willen vervangen volgende week donderdagavond.”

Ik deed alsof mijn neus bloedde. Uiteraard. 
En maakte vliegensvlug promotie. Naar de boekhandel in Amstelveen. 

Mensen nieuwsgierig maken en verleiden. Het werkt. 

Veel te snel gooien wij de vraag in de arena. 
Zoals Ronald.
In plaats van dat die sukkel nou eens 10 keer bij mij in de rij ging staan. 
Een schalkse blik had geworpen.
Eens meefietste met mij. 
Een hand over een schouder. 
Toevallig eens tegelijkertijd aankomt.
Ik ken de trucs, heb ze allemaal gedaan. 
Je goede spijkerbroek aantrekken op de dag dat je Hem ziet.

Het hof maken. 
We doen het niet mensen.
Je komt veel te snel ter zake in je mails. Met je ‘stuk zelfconceptieverheldering waardoor het ik-beeld een stuk positiever gewaardeerd wordt.’
Je weet wel, de zin die ik nooit meer ben vergeten sinds ik hem op mijn 22e hoorde.

Je aanbod plemp je op de deurmat als een pak melk bij de kassa.
Ja, dan krijg je afwijzingen. 
“Geen interesse.” 
Kort en bondig.

Langzaamaan, dan breekt het lijntje niet. Een relatie opbouwen.
De juiste spijkerbroek op het juiste moment. 

Ik heb fijne verleidingswoorden in een Copywriterecept gezet.  
Om je op gang te helpen. 
Het is gratis. 
Je vraagt het hier aan: http://lidwienjansen.nl/shakermethode/

Deel dit bericht

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *