De chef had op mijn bankrekening zitten koekeloeren

De man van de bank kwam bij mij thuis. 
De plaatselijke filiaalhouder, die altijd met een enorme bende op zijn bureau zat. Ik keek soms stiekem achter de baliebediende naar ‘de chef’. 
En zag de enorme stapel papieren.
Alsof hij Einstein zelf was. Whiteboards vol rare tekens achter hem.
En hij met zijn voeten op tafel. Bellen met Bloemendaalse Klanten. 

Het was overduidelijk ‘de chef’. 
En de chef had op mijn rekening zitten koekeloeren en gezien dat er nogal wat geld op stond. 
Hij wilde graag een afspraak maken met mij.  
‘Zullen we eens kijken wat de beste investering is?”
Ik wilde geen nee zeggen. Dombo. 

En zo kwam het dat de Bloemendaalsefiliaalmanager op een avond om 8 uur bij mij thuis aan de koffie zat. 

Het enige wat ik mij herinnerde is dat de man nogal veel praatte. 
Met zo nu en dan een geveinsde interesse. 
“Hoe lang woon je hier nu?”
Hij was te lang was voor de kleine tafel die ik had. Bijna 2 meter. 
Hij lag in de stoel. Gooide nog net niet de benen op tafel. 

Pas om een uur of tien kon ik hem de deur uit bonjouren. 
Ik heb geen jota begrepen van wat hij wilde. 
En wilde het ook niet begrepen.

Ik had nog niet door de banken er alleen voor je zijn als je geld hebt. 
Ze ruiken het niet, ze kijken naar je saldo.

De man is nog jaren ‘de chef’ geweest. 
Het idee dat de filiaalhouder wist wat ik wel en niet uitgeef, gaf mij altijd een heel ongemakkelijk gevoel. 

Zou hij weten dat ik te veel schoenen heb gekocht? 
Zou hij zien wat mijn vakantie gekost heeft?
Zou hij zien dat ik rood sta? 

Bij de jaarlijkse braderie stond hij er met een standje. 
Ik liep altijd zo hard mogelijk door. 

Ik was opgelucht toen ik hoorde dat hij er niet meer werkte.
Iets geheimzinnigs was er aan de hand geweest. 
Zoveel was duidelijk toen de filiaalmedewerkers iets in mijn oren fluisterde toen ik vroeg naar het lege bureau achter hem. 

Vorig jaar moest ik nog wat regelen met de Rabo. Nadat de chef was weggegaan, werd het hele filiaal opgeheven. 
Ik moest naar het centrum Haarlem toe. 
Daar zat de andere medewerker van het Bloemendaalse filiaal, in een open ruimte. Een nieuw kantoorconcept met een papierloos bureau. 
Toen ik naar buiten ging, vroeg ik mij af of hij ook snel het saldo op mijn rekening zou gaan checken. 

Ik verlang naar bankmedewerkers die geleerd hebben om een belletje te geven of ze wat over je kunnen betekenen als je te weinig op je rekening hebt. 
En dan niet om je een krediet aan te smeren. 

Medewerkers die autonomie hebben omdat je al 30 jaar een betrouwbare klant hebt. 
Zoals mijn vader die met zijn dochter naar de bankdirecteur kon gaan. 
En bankdirecteuren nog zelf konden beslissen.  

Dat zei ik ook vorig jaar in een blog van de regiobusinessmanager de Rabobank op LInkedin.
Ik was de vaagtaalpraat van het officiële Rabobankblog zat. 
De conceptuele klantgerichtheidstermen vlogen mij om de horen. 
De Financiële Newspeak. 

Ik kreeg een belletje van de regio businessmanager of hoe ze ook mogen heten. 
Hij wilde wel eens met mij praten. Mijn reactie was nogal uitdagend geweest.
Op een vrijdagmiddag dronken we thee. 
Het was een aardig gesprek. 

Maar de banken blijven de banken. 
Ik moest denken aan de chef in Bloemendaal. Sadder and wiser.
Aan de systemen. 
Aan Otje.
Van Annie MG Schmidt. Het meisje zonder de juiste papieren. 
Ik moest denken aan het moment dat we van vakantie terugkwamen en we met onze kinderen thuis al lang voor de deur stonden. 
Maar het verhaal van Otje moésten afluisteren. 
En we er een traantje om moesten laten. 
Otje, vermorzeld door de systemen. 

De financiële systemen. 
Zorg dat je er vrij van bent. 
Door zoveel mogelijk pegels op je bankrekening te hebben. 
Zodat je elke bankmedewerkers, business development manager of regiodirecteur het tuinpad af kan jagen. 

Je weet wel hoe ik je daarmee help. Door lekker te schrijven.
Door te zorgen dat je nieuwsbrieven 10 keer zo vaak geopend worden. 
Door je vaagtaal door de plee te gooien. 
Door te zorgen dat je reacties krijgt op je blog en posts. 

Zodat je de beste wordt in je branche. Je met kop en schouders uitsteekt boven de rest. 
Je de lekkerste omzet ever hebt.

En je de banken een poepie kan laten ruiken. 
En je wacht op het telefoontje van de bank hoe ze je kunnen helpen met de beste investering. En dan ‘nee dank u’ zegt. 

Woensdag geef ik een webinar ‘meer business met betere copywriting’ 

Alléén, ik waarschuw je, als je bereid bent te luisteren. En wat lef hebt om het anders te doen. 

Woensdag 18 november om 10 uur.Klik hier: https://schrijfpaleis.lidwienjansen.nl/meer-business-met-betere-copywriting/

Het duurt anderhalf uur. 

Deel dit bericht

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *